De serie Air Crash Investigation weet de Bijlmerramp met de
reusachtige Boeing 747 van El Al terug te brengen tot een simpele verklaring: metaalmoeheid. Helemaal bevredigend is
dit niet.
De metaalmoeheid trad op in de ophanging van een van de twee
rechtermotoren. Deze motor brak af en raakte in zijn val de andere
rechtermotor, die ook afbrak. Beide motoren, ieder enkele duizenden kilo’s
zwaar, kwamen terecht in het Gooimeer. Een geluk bij een ongeluk. Ze hadden ook
op Amsterdam kunnen vallen.
 |
Attribution: Mtcv from nl
|
De piloten hadden de noodlanding op Schiphol al ingezet. Ze
moesten een extra ronde maken omdat ze te hoog vlogen. Het had mogelijk
geweest moeten zijn te landen op de twee resterende motoren. Er waren echter
ook hydraulische systemen uitgevallen waardoor het vliegtuig vrijwel niet meer in de
hand te houden was. De captain minderde ook nog snelheid wat fataal werd. Het
toestel rolde op z’n kant en boorde zich in de Bijlmerflat. De drie bemanningsleden, een passagier
en 40 bewoners verloren het leven.
 |
| tekening: D-frame |
Overigens had de bemanning bij een geslaagde landing op de
luchthaven nauwelijks betere overlevingskansen gehad: daarvoor zou de snelheid
veel te hoog geweest zijn, bijna 600 km/u.
Speculaties over de aard van de vracht, over een terroristische
aanslag e.d. zijn allemaal van de hand gewezen.
De vraag die blijft is hoe metaalmoeheid niet voorzien kon
worden. Het is immers een proces van jaren. Wel heeft Boeing na het ongeluk in alle toestellen de
ophanging sterker gemaakt.
De Onderzoeksraad voor Veiligheid gaat Schiphol anno 2016 maar weer eens onderzoeken. Geen overbodige luxe, met ook de crash van Turkish Airlines nog in gedachten.(2009)
Met de intensivering van de luchtvaart is de ligging van Schiphol in de Randstad, m.n. aan de rand van Amsterdam, m.i. onverantwoord geworden.
