Stan Laurel en Oliver Hardy schieten te hulp

Laurel en Hardy schieten te hulp

T.S. Eliot en de kat

 

In 1981 bereikte de belangstelling voor T.S. Eliots Old Possum's Book of Practical Cats (1939) een hoogtepunt, toen Andrew Loyd Webbers toonzetting ervan een succesvolle musical bleek, namelijk Cats. 

Gerrit Komrij heeft de versjes vindingrijk vertaald en vernederlandst. Deze vertaling (1985) heeft de knullige illustraties van Nicolas Bentley laten vallen en de veel scherpere, humoristische tekeninen van Edward Gorey in zwart-wit opgenomen. 

Eliots versjes, die in niets lijken op zijn literaire werk, beschrijven een aantal eigenzinnige katten. De Engelse katten, zoals Old Possum, the Rum Tum Tugger, Mungojerrie, Rumpelteazer en Mr. Mistoffelees, heten dankzij Komrij nu Kobus Krul, de Tuk Stuk-Rukker, Lorrenjopie, Scharrelnelis en Dr. Diavolo. 

Komrij doet zijn uiterste best om deze door en door Engelse katten om te toveren tot Nederlandse katten. De Engelse versies hebben vaak de charme van het spontane Sinterklaasrijm.

Mede dankzij de illustraties een leuk boekje, voor kinderen en andere kattenliefhebbers. Vanaf ca. 12 jaar.

 ***

T.S. Eliot, Kobus Kruls Parmantige Kattenboek

T.S. Eliot, De naam van het beestje

The Naming of Cats is a difficult matter,
It isn't just one of your holiday games;
You may think at first I'm as mad as a hatter
When I tell you, a cat must have THREE DIFFERENT NAMES.
 

First of all, there's the name that the family use daily,
Such as Peter, Augustus, Alonzo or James,
Such as Victor or Jonathan, George or Bill Bailey—
All of them sensible everyday names.
 

There are fancier names if you think they sound sweeter,
Some for the gentlemen, some for the dames:
Such as Plato, Admetus, Electra, Demeter—
But all of them sensible everyday names.
 

But I tell you, a cat needs a name that's particular,
A name that's peculiar, and more dignified,
Else how can he keep up his tail perpendicular,
Or spread out his whiskers, or cherish his pride?
 

Of names of this kind, I can give you a quorum,
Such as Munkustrap, Quaxo, or Coricopat,
Such as Bombalurina, or else Jellylorum-
Names that never belong to more than one cat.
 

But above and beyond there's still one name left over,
And that is the name that you never will guess;
The name that no human research can discover—
But THE CAT HIMSELF KNOWS, and will never confess.
 

When you notice a cat in profound meditation,
The reason, I tell you, is always the same:
His mind is engaged in a rapt contemplation
Of the thought, of the thought, of the thought of his name:
His ineffable effable
Effanineffable
Deep and inscrutable singular Name.

T.S. Eliot 
Old Possum's Book of Practical Cats
1939

Bont voor Dieren wint publieksprijs

8 oktober 2015

Bont voor Dieren heeft de publieksprijs gewonnen van de NRC Charity Award 2015. Er is maar liefst 7683 keer online gestemd op de winnende advertentie. De prijs bestaat uit advertentieruimte ter waarde van €75.000. Dit bedrag kan worden ingezet in NRC Handelsblad, nrc.next of NRC Weekend. De advertentie is een ontwerp van reclamebureau Red Urban dat geheel belangeloos zijn medewerking heeft verleend.

 Dames met de prijs zijn Nicole van Gemert (dir., l.)
en Caroline Pluym (campagneleider, r.).

De NRC Charity Award is in het leven geroepen om de goede doelen te helpen om hun boodschap te verspreiden. Goede doelen zoals Bont voor Dieren, hebben vaak minder te besteden dan commerciële instanties. Daarom is deze prijs zo ontzettend waardevol voor ons.

Met de  winnende ‘Bont. Wat denk je zelf?’ advertentie worden jongeren in hun eigen taal aangesproken om zelf eens goed na te denken voordat ze een jas met bontkraag kopen – zonder met de bekende ‘vinger’ te wijzen.

Met dank aan reclamebureau Red Urban Amsterdam
Creatie: Patrick van Haperen, Robin Meekel, Floris Kreulen

Luchtvaart: vlieguren

"Lange carrière en veel vlieguren zijn geen garantie voor competentie!"

http://barends-blik.blogspot.nl/2012/09/goedkoop-vliegen.html  

Luchtvaart: 'buiklanding'

Op 1 november 2011 landt na een intercontinentale vlucht, een Boeing 767 op de luchthaven van Warschau.(foto) Het hydraulisch aangestuurde landingsgestel blijkt niet te werken, klapt niet uit.
Ook het reserve-systeem – elektrisch aangestuurd - weigert dienst.
Gevolg: geen neuswiel, geen wielen onder de romp. Het vliegtuig moet een riskante buiklanding maken. Alle 231 inzittenden overleven de gebeurtenis. Het onderzoek is nog gaande.

https://en.wikipedia.org/wiki/LOT_Polish_Airlines_Flight_16

Luchtvaart: fout in het onderhoud

.Op 20 augustus 2007 landde een Boeing 737 op het vliegveld van Okinawa, Japan, na een kalme vlucht vanuit Taiwan. Het taxiede naar zijn parkeerplaats om de passagiers te laten uitstappen.
Toen de gezagvoerder de motoren had afgezet, vloog er een in brand! Korte tijd later explodeerde het vliegtuig. Alle 165 inzittenden hadden net op tijd het vliegtuig kunnen verlaten.

Oorzaak was een onderhoudsfout: een schroef was niet vastgedraaid en had daardoor een gat in een vleugel kunnen slaan. Over het hoofd gezien door de onderhoudsmonteur, en niet gezien bij inspectie.

https://en.wikipedia.org/wiki/China_Airlines_Flight_120

Luchtvaart: in slaap vallen

.Airline pilots

• February 2008 – the pilots on a go! airline flight were suspended during an investigation when it was suspected they fell asleep mid-flight from Honolulu, Hawaii to Hilo, Hawaii, resulting in their overshooting Hilo Airport by 15 miles before turning around to land safely.

Air traffic controllers (verkeersleiders)

• October 2007 – four Italian air traffic controllers were suspended after they were caught asleep while on duty.
• March 2011 – the lone night shift air traffic controller at Ronald Reagan Washington National Airport fell asleep on duty. During the period he was asleep two airliners landed uneventfully. In the weeks that followed, there were other similar incidents and it was revealed that other lone air traffic controllers on duty fell asleep in the towers. This led to the resignation of United States air traffic chief Hank Krakowski and a new policy being set requiring two controllers to be on duty at all times.

Serendipiteit

Het boekje over Serendipiteit is vooral een boekje over Pek van Andel zelf, de man die het begrip in ons land zo’n beetje gemunt heeft. Het betreft: de ongezochte vondst. Van Andel geeft daarvan een aantal historische voorbeelden op verschillende gebieden, meest ontleend overigens aan een studie over het onderwerp van R.M. Roberts. 
Een willekeurig voorbeeld is de ontdekking van Amerika door Columbus. Hij dacht trouwens in Indië aangekomen te zijn, vandaar de benaming: Indianen. 
Van Andel heeft zich kennelijk verdienstelijk gemaakt op het gebied van het kunsthoornvlies, al vernemen we daar verder ook nauwelijks iets over. Het verbaast niet dat iemand die zo met zichzelf ingenomen is, geen oog heeft voor de waarde van andere levende wezens, zoals proefdieren. Elders heeft hij al laten weten jager te zijn. 
De eigenaardige voornaam Pek is een familietrekje. Zijn broers heten Noki en Woen. Zover ik weet is de familie gewoon afkomstig uit Boekelo. In zijn studententijd werd hij Pech genoemd. 

 ***

Pek van Andel & Wim Brands, Serendipiteit (2014)

Cliché (update)

Het leven is een feest -

maar je moet wel zelf de slingers ophangen.

Sandra Roelofs

President Barack Obama (1.85 m) and First Lady Michelle Obama in New York with Mikheil Saakashvili (1.95 m), President of Georgia, and his wife, First Lady of Georgia Sandra Elisabeth Roelofs.

Het lot bepaalde dat u first lady van Georgië werd. Maar wat wilde u vroeger worden?
“Ik wilde schrijfster worden, verhalen vertellen. Dus dat is wel gelukt, want ik heb tien jaar geleden een boek geschreven over de periode naar het presidentschap toe. Aan het eind van mijn schooltijd kreeg ik meer interesse in humanitaire hulp, en ook dat ben ik gaan doen. Ik heb me in Georgië ingezet voor de volksgezondheid en het Rode Kruis, ik vertegenwoordig The Global Fund, een internationale organisatie tegen aids en tbc. Al mijn dromen zijn uitgekomen. Maar op een andere manier dan verwacht.”

U bent in de film heel openhartig over uw leven in Georgië. Hoe kwam u op het idee voor dit project? “Ik ken regisseur Ineke Smits al langer: we zijn al

jaren vriendinnen en zij is ook met een Georgiër getrouwd. Zo raakten we op een gegeven moment in gesprek. 'Jouw leven leent zich ook goed voor een film, niet alleen voor een boek', stelde ze. Ik twijfelde eerst, maar langzaam kreeg het idee steeds meer vorm. Het is echt een film van ons samen geworden.”

Wat vond uw man van het project? “Ik heb hem niet echt betrokken bij de ideevorming. Maar ik heb het hem natuurlijk wel verteld toen het project helemaal rond was en we gingen draaien. We hebben ook een aantal keer in Georgië gedraaid, in ons huis, en met de kinderen gepraat. Maar hij heeft veel media-ervaring natuurlijk, voor hem was het niets bijzonders.”

Had u van tevoren met de regisseur afgesproken dat u zaken eruit mocht halen?

“Ik had het zeker kunnen zeggen als ik mijn twijfels had gehad over bepaalde scènes, of als ik dacht dat bepaalde uitspraken mensen zouden kwetsen. Maar die behoefte voelde ik geen moment eigenlijk. Ik had een vertrouwensrelatie met het productieteam, en dat hebben zij niet beschaamd. Ze moesten uiteindelijk wel materiaal uit de film halen, omdat de documentaire te lang was geworden: de eerste montage was drie uur. Daar is nu anderhalf uur van over.”

Waar had u meer over willen zien bijvoorbeeld? “Ik was goed bevriend met de first lady van Polen. Halverwege het presidentschap van mijn man is zij omgekomen bij een vliegtuigongeluk. De hele Poolse elite zat in dat toestel:

http://barends-blik.blogspot.nl/2013/04/de-dood-van-de-poolse-president.html

Dat was een heel harde klap: op het persoonlijk vlak, omdat we bevriend waren. Maar het was ook angstaanjagend, omdat het ons net zo goed had kunnen overkomen. Of zo voelde het in elk geval. Nu zie je in de film alleen een fotootje van het Poolse koppel. Maar op de site standbyyourpresident.com staat over heel veel onderwerpen meer uitleg.”

U bent in Georgië zelf vooral bekend geworden vanwege uw humanitaire werk. Ook dat komt er best karig van af in de film. “We wilden in de film een heel compleet beeld schetsen van mijn leven, en ook van het leven met mijn man. We hadden uren kunnen vullen met beelden van mijn werk voor de volksgezondheid: ik heb me ingezet voor borstkankerpreventie, voor kinderen met zeldzame ziekten, voor palliatieve zorg. Maar dan was het meer een promotiefilmpje geworden, en dat was niet de bedoeling. Ik wilde geen getuigenis van mijn nalatenschap maken, maar een film over het verhaal achter de first lady.”

Bestaan er veel misverstanden over uw leven als first lady dan?
“Ja, toch wel. Veel mensen denken toch dat mijn leven een soort sprookje was. Maar dat is het nooit geweest. De weg naar de top gaat niet over rozen, en de rol van presidentieel koppel werd ons niet in de schoot geworpen. We hebben heel hard moeten vechten voor alles. En het presidentschap van mijn man bracht voor het hele gezin een enorme verantwoordelijkheid met zich mee. Zo'n publieke functie brengt automatisch spanningen en emoties binnen een gezin met zich mee. De politiek kwam voor hem altijd op de eerste plaats.”

De film eindigt met u in Terneuzen en uw man aan de andere kant van de wereld. Toch gaat u niet uit elkaar. Het is voor kijkers lastig te begrijpen waarom niet. “Ik geloof dat het huwelijk als instituut tegen een stootje moet kunnen: dat heb ik ook zo geleerd van mijn ouders. Een relatie is net als een vriendschap soms heel hard knokken. En ik geloof dat het weer goed zal komen tussen ons, en dat wij elkaar in de toekomst weer aan zullen vullen zoals we dat vroeger deden. Hij doet nu heel goed werk in Oekraïne, ik studeer in Londen en blijf betrokken bij Georgië. We zien elkaar regelmatig en praten dan bij.”

Welke verdienste van u moet over een paar decennia in de Georgische geschiedenisboeken in elk geval vermeld staan? “Dat ik zo snel de taal goed geleerd heb: het je eigen maken van de moeilijke taal maakt bij de Georgiërs een onuitwisbare indruk en vereenvoudigt integreren. Veel Russische vrouwen zijn met Georgiërs getrouwd, maar nemen die moeite niet en blijven daardoor toch buitenstaanders in het land. Zij redden zich wel bij mensen boven de dertig. Maar de nieuwe generatie is veel meer Engels ingesteld. En ik hoop dat ik in Nederland heb kunnen bijdragen aan een positiever beeld van Georgië: het is een prachtig land dat de interesse van Europa op heel veel gebieden verdient.”

The Waste Land

TS and Valerie Eliot in Chicago in 1959

Thomas Stearns Eliot (1888-1965) was een Amerikaans-Brits dichter, toneelschrijver en literatuurcriticus. Hij was een van de belangrijkste figuren uit de wereld van de literatuur van de 20e eeuw, een van de grootste vernieuwers van de poëzie, en kreeg in 1948 de Nobelprijs voor de Literatuur.

 

In de periode tussen 1917 en 1922 schreef Eliot zijn eerste grote werken: Prufrock and Other Observations (1917), Poems (1920) en The Waste Land (1922). In deze gedichten, die doordrongen zijn van het cultuurpessimisme van na de Eerste Wereldoorlog, beschrijft Eliot het lijden, de ontluisterende ervaring van de grote stad, de onvruchtbaarheid en de uitzichtloosheid van het moderne bestaan en de absolute isolatie van ieder individu door het geestelijke en morele failliet en de verspilling van de goddelijke liefde.

The Waste Land kreeg onmiddellijk aandacht van de literaire kritiek en het publiek en vestigde Eliots reputatie als een belangrijk dichter. De complexe structuur en de afwezigheid van romantische lyriek betekenden een radicale breuk met de negentiende-eeuwse poëtische tradities. 

In The Waste Land toont Eliot een cultuur van verspilling en verval, van lusteloze en doelloze seksualiteit, van eenzaamheid en godsverduistering, kortom een cultuur die niet meer gedragen wordt door de liefde, maar door de dood. De tekst is overladen met literaire verwijzingen en citaten.

In 1922 kwam hij uit op een versie van ruim 1000 versregels. Met zijn vriend Ezra Pound kortte hij dit in tot 433 verzen. In het najaar werd het gedicht gepubliceerd in literaire tijdschriften in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten en vervolgens in boekvorm.

Nederlandse vertaling

Paul Claes: Het barre land, met commentaar en nawoord, tweetalige editie (de Bezige Bij, 2007)