De Raad der ratten

Een kater, Rodilardus heette hij, was zeer berucht.
Hem kon geen rat meer zien
of die sloeg voor hem op de vlucht.
Hij had er zoveel koud gemaakt,
De kop en poten afgekraakt,
Dat zij die overleefden bleven beven in hun hol.
Zij hadden niet veel eten, waren van de honger dol.
Voor hen was Rodilardus niet zo maar een nare kater.
Nee, voor dit arme rattenvolk was hij zowaar een sater!

Toen kwam de tijd dat hij hoog en ver over daken liep
En krols miauwend lief naar een van zijn vriendinnen riep.
Terwijl hij heel het weekend lang zijn dame bleef versieren,
Hielden de ratten de synode der bedreigde dieren.
Althans, wat ervan overbleef kwam samen in een hoek.
De deken van de ratten zei: "Wij zijn misschien niet kloek,
Maar slim; dus moeten wij de kater straks de bel aanbinden.
Zo kunnen wij als hij op jacht gaat
snel een schuilplaats vinden."
Een ieder vond: "De deken is geniaal, hij weet het wel.
Maar het probleem is: wie van ons bevestigt deze bel?"
De ene zei: "Mij niet gezien, ik ga er niet naar toe."
De andere: "Ik durf niet meer, ik ben te traag en moe."
Zo kropen zij weer in hun hol en werd er niets gedaan.

Zo heb ik menige synode ook uiteen zien gaan,
Synoden niet van ratten, maar van herders van de kerk,
van monseigneurs, en ook daar is de vraag:
"Wie doet het werk?"

Waartoe dient goede raad?
Het hof heeft raadgevers met hopen.
Maar mannen van de daad,
Die zie je echt zo dik niet lopen.

***

Jean de la Fontaine, 'Conseil tenu par les rats'
vertaling: http://www.verhalenalmanak.nl/verhaal/de-raad-der-ratten/

Fuut

De fuut is veel minder algemeen dan de meerkoet. De meerkoet is bijna even frequent als de eend, of zelfs frequenter. Daarom valt de fuut ook meer op. Ik zie er een zwemmen, met een klein visje dwars in zijn snavel. Hij kijkt een beetje rond, zwemt een beetje rond, - kennelijk aan het voorbereiden hoe het best zijn prooi naar binnen te werken. Grootste gevaar is het visje te verliezen, als hij het even loslaat. Toch zal dat moeten. Daarnaast moet hij er niet in stikken.

Dan neemt hij een besluit, richt zijn kop omhoog, als een reiger, en ja hoor, een paar slikkende bewegingen en weg is het visje. Het gaat zo snel dat het niet precies te volgen is.

Fuut kan er weer even tegen.

Tijdgeest: kom niet aan dieren

Gisteravond werd de Librisprijs uitgereikt in het Amstelhotel: € 50.000 voor de beste roman. Ik zat even in spanning of de Vlaming Elvis Peeters (foto), een van de genomineerden, hem zou krijgen. Ik ken zijn werk niet, maar hij werd zaterdag j.l. geïnterviewd in dagblad Trouw. Daarin liet hij optekenen dat hij boze mailtjes ontvangen had van “mensen die het boek niet eens gelezen hadden maar juist datgene eruit pikten wat er door de redactie van het programma was geselecteerd (…) zoals die over seks met een poesje."

Daaraan voegt hij toe:

"Ook tijdgeest: kom niet aan dieren.”

 

Ik begrijp dit zo dat hij seks met een poes beschrijft, en dat dat indruist tegen de tijdgeest die wil dat we dat soort dingen niet doen. Je zou zeggen: daar kun je het moeilijk mee oneens zijn. 

Maar in Peeters’ woordkeus “tijdgeest” zit tegelijk iets relativerends: iets van deze tijd, maar niet van alle tijden. Vroeger was het anders en misschien is het over enige tijd ook weer normaal dat we dieren mishandelen.

 

Toch maar blij dat die 50 mille naar iemand anders gegaan zijn.

 

P.S. Zijn vrouw  schrijft hieraan mee!

Ware liefde

Van Jonkheer tot Burggraaf (of andersom?)

“In 1990 werd jonkheer De Duve vereerd met de persoonlijke titel van burggraaf.”

In België kom je deze kolder nog veel tegen: iedereen een adellijke titel!

Dat bestaat hier gelukkig niet meer; in plaats daarvan wenst iedere idioot hier een “koninklijke onderscheiding” (‘lintje’)

Achterlijk volk.

 

P.S. Christian René de Duve (1917–2013) was een Belgisch bioloog en cytoloog. Hij was de ontdekker van de celorganellen lysosoom en peroxisoom. Verder deed hij onderzoek naar insuline en glucagon. Hij kreeg hiervoor in 1974 de Nobelprijs voor geneeskunde.
Met zijn doelstelling (diabetes genezen) is hij niets opgeschoten, alle dierproeven ten spijt. Perverse maatschappij krijgt wat zij verdient.

Teamsport en ‘scherpte’

Teamsporten zijn voor belangstellenden vele malen interessanter dan individuele sporten.

Uitslagen van individuele sporters zijn namelijk veel voorspelbaarder. De competitie gaat daar in de regel slechts tussen een handvol toppers. Mindere goden komen er tegen hen zelden aan te pas. Boksers als Mohamed Ali, tennisers als Björn Borg, schakers als Kasparov, om maar een paar bekende namen te noemen, staan jarenlang aan de top. Hun wedstrijden worden voor de toeschouwer steeds minder spannend.
 

In teamsporten speelt de psychologie een grote rol. Verrassende uitslagen zijn hier dan ook steeds te verwachten.  Voetbal is het beste voorbeeld. De plaats op de ranglijst bijvoorbeeld is geen garantie voor succes. Hoger geplaatste teams verliezen geregeld punten aan lager geklasseerde.

De coach van het verliezende team heeft standaard als verklaring dat zijn ploeg “vandaag niet scherp” was.  Winnen of verliezen is dus vooral een kwestie van al of niet ‘scherp’ zijn.

Bij voetbal staan er 22 spelers in het veld. Dat levert al meer dan een triljoen mogelijke interacties op! Komt nog bij een – onberekenbare – scheidsrechter. Hoe ga je daar mee om als het op mentale training aankomt?

‘Scherpte’ kan afhangen van maar enkele spelers. Want topspelers blijven topspelers. Maar uiteindelijk hangt het succes niet van deze enkelingen af: toppers kunnen op zichzelf een wedstrijd niet naar hun hand zetten. Het blijft een teamprestatie.

Het bijzonderst is misschien wel dat het dus ook niet een kwestie van geld is. Je kunt nog zoveel investeren in dure spelers, - een kampioenschap is daarmee niet verzekerd.

De wijsheid van de honden

Artist: Jean-Léon Gérôme  (1824-1904)

1860; oil on canvas  

hoog 74.5 cm; breed 101 cm 

Baltimore: The Walters Art Museum
 

 ***

The Greek philosopher Diogenes (404-323 BC) is seated in his abode, the earthenware tub, in the Metroon, Athens, lighting the lamp in daylight with which he was to search for an honest man.

 

His companions were dogs that also served as emblems of his "Cynic" (Greek: "kynikos," dog-like) philosophy, which emphasized an austere existence.

 

Koninklijke Hondenbescherming

Met de Hondenbescherming is iets bijzonders aan de hand: haar werd vorig jaar – op haar verzoek – het predicaat Koninklijk toegekend. Asjemenou. Maar ze bestond honderd jaar en dan kan het: dat is namelijk een van de voorwaarden.

Je moet landelijk actief zijn, is een andere. Ik had tot voor kort nog nooit van de (Haagse) organisatie gehoord, maar dit terzijde.
 

Het bijzondere zit ‘m er echter in dat dat predicaat alleen maar verleend kon worden doordat de DIERENBESCHERMING het niet heeft.

En dat is weer zo doordat deze organisatie Beatrix er in 2001 uitgeknikkerd heeft. Iemand die bont draagt, iemand die laat jagen op haar landgoed, enfin, de geschiedenis is bekend.

 

De Hondenbescherming kijkt liever de andere kant uit.

Rechtbank R'dam: beschamende strafmotivering

Strafmotivering (fragm.):

De verdachte heeft samen met drie andere personen in de nachtelijke uren zich de toegang verschaft tot een pelsdierenbedrijf (nertsenfokkerij). Daarbij hebben zij vernielingen aangericht aan onder meer de omheining en de afrastering van dat bedrijf.
Vervolgens hebben de verdachte en haar medeverdachten een groot aantal nertsen uit hun kooien laten ontsnappen.

Door voormelde "bevrijdingsactie" hebben de verdachte en haar medeverdachten het pelsdierenbedrijf veel overlast en een forse (financiële) schade toegebracht.

De verdachte en haar medeverdachten hebben zich bij het plegen van de bewezenverklaarde feiten kennelijk

slechts laten leiden door hun opvattingen omtrent het welzijn van de betrokken dieren,

 

zonder zich te bekommeren om de (financiële en emotionele) gevolgen voor (het gezin van) de eigenaar en de medewerkers van het pelsdierenbedrijf.

Deze bewezenverklaarde feiten moeten voor (het gezin van) de eigenaar en de medewerkers van het pelsdierenbedrijf een schokkende en beangstigende ervaring geweest zijn, die zij niet snel zullen vergeten, temeer daar de feiten zich gedurende de nachtelijke uren hebben afgespeeld en het niet de eerste keer was dat het betrokken bedrijf slachtoffer was van dierenactivisten.

Bovendien zorgen feiten als thans bewezenverklaard voor gevoelens van onrust en onveiligheid in de samenleving.

 ***

Dit vonnis is gewezen door:
mr. Van der Groen, voorzitter en mrs. Feraaune en De Beaufort, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. Hartgers, griffier
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank op 26 februari 2013.

***

Commentaar:

De Rotterdamse rechters zetten “bevrijdingsactie” tussen aanhalingstekens. Zijn de dieren dan soms niet bevrijd?!

  

“kennelijk slechts laten leiden door”. Een onzinnige uitspraak. De activisten hebben zich uiteraard laten leiden door een veelheid aan argumenten. Niet het minste ervan is het gevaar voor persoonlijk, eigen welzijn.
 

Je kunt niet spreken, zoals de rechters doen, over het welzijn van dieren, als het gaat om het gevangenhouden in kleine kooien van wilde dieren.

Gezegd had moeten worden: laten leiden door het lijden enz.

Allicht was dan ook het onbehoorlijke gebruik van “slechts” opgevallen.
 

Dat het “niet de eerste keer was”, zoals het vonnis vermeldt, pleit eerder tegen de nertsfokker, die blijkbaar geen afdoende maatregelen wenst te nemen.
 

“gevoelens van onrust en onveiligheid in de samenleving”. Nog meer kolder, het kan niet op. De bevrijding vond plaats in 2009! Deze actie is in de samenleving niet of nauwelijks opgemerkt, en voor zover dat wel het geval was, keek niemand ervan op. Het was immers niet de eerste keer!
 

Trouwens: waarom wordt niet gerept van de gevoelens van tevredenheid en opluchting van veel mensen bij het eventueel vernemen van het nieuws?!
 

Hoe onwaarachtig dit allemaal is blijkt nog eens temeer uit het feit dat de Rotterdamse rechtbank vier jaar nodig had om tot het vonnis in deze simpele inbraakzaak te komen! Je zou zeggen: de gevoelens van onrust en onveiligheid in de samenleving hadden dan wel wat eerder weggenomen mogen worden!
 

En last not least: dit vonnis werd uitgesproken op 26 februari j.l. Ruim twee maanden eerder had zelfs de Eerste Kamer het verbod op de nertsfokkerij al aanvaard. Deze wetgeving is in de volksvertegenwoordiging aan de orde geweest sinds 2001. Aan deze feiten, opvattingen en gevoelens hebben ze maling, mevrouw Feraaune en de heren Van der Groen en De Beaufort.

Een beschamende vertoning, een aanfluiting voor de rechtspraak.

Gepubliceerd werd slechts een verkort vonnis:

LJN: BZ2267, Rechtbank Rotterdam, 10/600226-09

 

Uit eerbied (ingezonden)

Zoiets maak je toch maar 1 keer in je politieke loopbaan mee, dus..... principes overboord en hup die kerk in:  uit ‘eerbied’ voor de  ingehuldigde nieuwe koning Willem Alexander!!

Tot het moment dat de inhuldigingseed wordt afgelegd: uit ‘eerbied’ voor de  ingehuldigde nieuwe koning Willem Alexander!!!

 

Maar die eed.... nee  dat doen we toch maar even niet:   uit ‘eerbied’ voor de  ingehuldigde nieuwe koning Willem Alexander ????

We willen wel met het spelletje meedoen, maar we willen ons niet aan alle spelregels houden!!!...

Is dit nu de scherpzinnige overweging van een ‘serieuze’ politieke partij ?

 

Ik had ze wat graag de toegang geweigerd....maar ja: dit soort ‘kinderlijke geesten’  moeten wij Nederlanders ook maar weer tolereren:   uit eerbied voor ons democratisch stelsel  !

 

Was weggebleven Thieme of doe met alle spelregels mee!...pas dan was jij en je partij geloofwaardig overgekomen.

Wat een tragische partij.

Ik heb al jaren geleden opgezegd: bij gebrek aan eerbied voor deze groep van kleindenkers.... en: uit eerbied tegenover mijzelf !!

 

Airbus van Air France stort in oceaan (2009)

Veel verbazender ongelukken als in 2009 boven de Atlantische Oceaan zullen we niet gauw meemaken (is te hopen). Het toestel was van modernste makelij - Airbus 330 -  en de maatschappij, Air France, allesbehalve obscuur. Het verdween op een moment boven zee dat geen communicatie met het vasteland mogelijk was, tussen Brazilië en Afrika. Het moest neergestort zijn in de oceaan, met 228 inzittenden aan boord.

 

De zoektocht was uitermate moeilijk en duurde twee jaar. Brokstukken bleken op 4 km diepte te liggen, waar een druk heerst van 400 bar. Het onderzoek op deze diepte, en op een oppervlakte ter grootte van Zwitserland, gebeurde met onbemande duikbootjes; de gehele operatie heeft meer dan 30 miljoen euro gekost.
 

Een bom was het eerste waaraan gedacht werd. Een vliegtuig valt niet zomaar uit de lucht. Ongelukken gebeuren in de regel bij start en landing. Maar uit de brokstukken kon worden afgeleid dat het toestel niet in de lucht geëxplodeerd was.  Er kon zelfs gevonden worden dat het plat op het water terechtgekomen moest zijn. En dus niet met de neus naar beneden.
 

Uiteindelijk werden zelfs de beide zwarte dozen gevonden. Ze bleken nog voldoende in tact, ondanks dat ze zolang in het zoute water hadden gelegen. Hieruit kon het verloop van de rampvlucht worden gereconstrueerd.
 

De gezagvoerder had de besturing overgegeven aan een co-piloot en zelf rust genomen. Zijn plaats werd ingenomen door een derde piloot.
 

En toen gebeurde het. De pitotbuizen, die aan de buitenkant van het vliegtuig de (lucht)snelheid meten, waren verstopt geraakt door ijskristallen. Dit komt vaker voor en herstelt zich vanzelf. Echter: doordat de snelheid op dat moment niet afgelezen kon worden, viel ook de automatische piloot uit, en ging het alarm af.  Het toestel moest nu handmatig gevlogen worden.

EN DAT KONDEN ZE NIET!!!
 

Het was om te beginnen al niet duidelijk wie nu eigenlijk – in afwezigheid van de gezagvoerder - de verantwoording had. Wie vloog er nu eigenlijk: de co-piloot, of de derde piloot?
 

Beide mannen raakten in paniek. Ze wisten niet meer hoe snel ze vlogen. De co-piloot trok de neus omhoog. Dat was de beslissende fout. Op een hoogte van 35.000 voet (ca. 13 km) is de lucht ijl, en kan niet genoeg extra snelheid gemaakt worden. Het toestel raakte overtrokken. Daarop duwde de derde piloot de neus naar beneden, op zichzelf een juiste handeling. Maar dit hielp niet zolang de ander doorging met het omhoog trekken van de neus!
 

De gezagvoerder keerde terug in de cockpit. Toen hij erachter was, wat de fout was, was het te laat.

 

Een ramp te wijten aan een onkunde die de fantasie te boven gaat.

Kievitseieren: 't r a d i t i e'

Het is in de Europese Unie verboden kievitseieren te rapen. Friesland heeft echter een uitzonderingspositie op cultuurhistorische gronden.

 

Deze werd echter in 2005 opgeheven na een rechtszaak aangespannen door Stichting Faunabescherming. Geoordeeld werd dat Gedeputeerde Staten van Friesland de ontheffingsprocedure voor het rapen van kievietseieren niet correct had gevolgd.

 

Sinds 2006 is het weer toegestaan om tussen 1 maart en 9 april kievitseieren te rapen.

 

Inmiddels geldt een provinciaal maximum van 5939 geraapte kievitseieren, en een persoonlijk maximum van 15 eieren per persoon. Elke vondst dient te worden gemeld in een sms aan Natuurnetwerk in Vaassen. Een server van NatuurNetwerk stuurt een sms terug om aan te geven of de vinder het ei nog mag rapen.

Voorstanders van het behoud van de traditie stellen dat het rapen niet schadelijk is voor de populatie omdat de kievit goed in staat is een tweede legsel te produceren. Bovendien zorgen kievitsei zoekers voor zogenaamde nazorg, dat wil zeggen dat het nest gemarkeerd wordt zodat boeren het nest kunnen ontzien bij het maaien. Dit wordt o.a. gedaan door stokken bij de nesten te plaatsen of nestbeschermers over de nesten te zetten wanneer er vee in het land loopt. Dit wordt bij alle nesten met eieren gedaan die worden gevonden door nazorgers, zoals die van de grutto, tureluur, scholekster en veldleeuwerik. Dus niet alleen van de kievit. Tegenwoordig wordt er ook steeds vaker gewerkt met zogenaamde stippenkaarten. Dit zijn kaarten van het land van de boer waar nazorg wordt gedaan. Deze kan in de schuur worden gehangen en hierop kunnen de gevonden nesten met eieren aangegeven worden. Op deze manier hoeft er niet altijd nestbescherming geplaatst te worden, wat de nesten zou kunnen verraden bij roofdieren.

 

Tegenstanders stellen daar tegenover dat door steeds vroeger maaien veel van die tweede legsels verloren gaan

 

***

 

Commentaar

Stierenvechten is ook traditie.

Ganstrekken ook. (in Grevenbricht)

Katknuppelen?

 

Zie ook de reactie van de Partij voor de Dieren in Friesland:

http://afdelingfriesland.partijvoordedieren.nl/recent/news/i/7174

Het rapen van kievitseieren

 

Uitspraak Raad van State 2012  

Het college van gedeputeerde staten van Fryslân mocht aan de Bond van Friese Vogelbeschermingswachten een tijdelijke ontheffing verlenen voor het rapen van kievitseieren.

Dat blijkt uit een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 1 maart 2012. Op grond van de ontheffing mogen in 2012 in de periode van 1 maart tot en met 31 maart maximaal 5.939 kievitseieren worden geraapt. Met deze uitspraak is het beroep van de Faunabescherming tegen de ontheffing ongegrond verklaard. Tegen de uitspraak is geen hoger beroep mogelijk.

De Faunabescherming is van mening dat gelet op de slechte 'staat van instandhouding' van de kievit, de vergunning geweigerd had moeten worden. Verder is zij er niet van overtuigd dat de beperkende voorwaarden die het provinciebestuur aan de ontheffing heeft verbonden voldoende waarborgen bieden.

De Raad van State is van oordeel dat 'de staat van instandhouding van de kievit op dit moment niet zodanig is' dat het provinciebestuur geen ontheffing kon verlenen voor het rapen van kleine hoeveelheden kievitseieren. Daarbij biedt het registratiesysteem dat wordt gebruikt, voldoende waarborgen dat er niet meer dan het maximale aantal kievitseieren wordt geraapt, aldus de hoogste bestuursrechter. Zo mogen alleen houders van een eierzoekkaart eieren rapen en moeten zij per sms aan het registratiesysteem laten weten als zij een nest met kievitseieren vinden. De eierzoeker ontvangt dan een bericht terug waarin is vermeld of en hoeveel eieren geraapt mogen worden. Ten slotte mogen de eierzoekers geen nieuwe eieren rapen als zij per sms zijn geïnformeerd dat het maximum aantal is bereikt. De Raad van State heeft verder van belang geacht dat gedurende het raapseizoen 20 tot 25 toezichthouders controles uitvoeren op de naleving van deze voorwaarden.

De Raad van State is echter wel van oordeel dat gelet op de dalende trend in de kievitenstand in de afgelopen jaren, in de toekomst moet worden beoordeeld of het rapen van eieren verder dient te worden beperkt dan nu. Daarbij valt niet alleen te denken aan een beperking in aantallen en in periode, maar ook zal moeten worden bezien of gedurende één of meer jaren geen ontheffing voor het zoeken en rapen wordt verleend.

---------------------------------------------------------------

Rechtbank Leeuwarden, 26-2-2013 

De Provincie Fryslân mocht aan de Bond van Friese Vogelbeschermingswachten (BFVW) voor de periode van drie jaar een ontheffing verlenen voor het rapen van kievitseieren. Dat blijkt uit een uitspraak van de voorzieningenrechter in Leeuwarden. Met deze uitspraak heeft de rechter het verzoek van de Faunabescherming om de te schorsen afgewezen. Tegen de uitspraak is geen hoger beroep mogelijk.

Volgens de voorzieningenrechter spitst het geschil zich met name toe op de vraag of met de verleende ontheffing voldoende wordt gewaarborgd dat het aantal geraapte kievitseieren beperkt blijft tot kleine hoeveelheden en of de kievitenpopulatie wordt gehandhaafd op een bevredigend niveau.

De voorzieningenrechter is van oordeel dat inderdaad het geval is. Hij onderschrijft het standpunt van de Provincie Fryslan dat gelet op de cijfers en de uitleg die blijkens het Gidsdocument aan het begrip "gunstige staat van instandhouding" moet worden gegeven, de afname van de Friese kievitenpopulatie in de periode 1996 tot en met 2011 op zichzelf niet de conclusie rechtvaardigt dat deze populatie niet langer in een gunstige staat van instandhouding verkeert.

De voorzieningenrechter is verder van oordeel dat de provincie een ontheffing voor drie jaar mocht verlenen. De voorzieningenrechter acht deze termijn niet onredelijk lang. Daarbij neemt de voorzieningenrechter in aanmerking dat de cijfers terzake de ontwikkeling van de kievitenstand vanaf 1996 geen aanleiding geven te veronderstellen dat de kievitenpopulatie op korte termijn zodanig zal verminderen dat bij gebruik van de ontheffing handhaving van de populatie op een bevredigend niveau niet zou zijn gewaarborgd. Verder weegt de voorzieningenrechter mee dat verweerder ter zitting heeft aangegeven dat de ontwikkeling van de Friese kievitenstand gedurende die periode door hem zal worden bewaakt en dat zo nodig zal worden ingegrepen door het stellen van nadere beperkingen aan het rapen.

_________________________________________________________

Commentaar Faunabescherming

Onvoorstelbaar… Dat is de eerste reactie bij het horen van de uitspraak van de voorzieningenrechter in Leeuwarden. De Friezen mogen ook dit jaar gewoon weer meer dan 6000 kievitseieren roven.

Het gaat volgens de rechtbank helemaal niet zo slecht met de kievit, de provincie heeft voldoende gedaan om zich op de hoogte te stellen van de situatie. Dat SOVON vogelonderzoek al in juni sprak van een dramatische achteruitgang van de kievitenbroedparen van 18%, daar hoeft de provincie van de rechtbank geen rekening mee te houden. Ook aan het feit dat de provincie zich niet – nooit – houdt aan het voorschrift, zich voor 15 oktober van de toestand van de kievit op de hoogte te stellen en voor 15 februari daaropvolgend met een oordeel daar over te komen, verbindt de rechtbank geen consequenties.

Dat professor Theunis Piersma onomwonden stelt, dat niemand kan volhouden, dat de kievitenstand in Friesland zich in een gunstige staat van instandhouding bevindt, maakt geen enkele indruk op de rechtbank. Wettelijk geldt de verplichting, dat die gunstige staat van instandhouding gehandhaafd blijft. SOVON en CBS stellen vast, dat er sinds 1996 sprake is van een constant matige afname, schommelend tussen de 3,4% en de 2,7% per jaar. Als deze daling door gaat, en er is volgens SOVON niets dat wijst op een trendbreuk, dan is eenvoudig na te gaan dat er omstreeks 2032 (? BW) in heel Friesland geen kievit meer broedt.

En ook ons argument, dat voor de berekening van de toegestane aantallen te rapen eieren geen rekening wordt gehouden met andere onnatuurlijke doodsoorzaken, zoals maaien, mestinjectie, slepen maakte geen indruk. Die berekening is gebaseerd op de aanname, dat een ingreep die niet groter is dan 1% van de jaarlijkse natuurlijke sterfte, niet van grote invloed op de aantallen kieviten zal zijn. Maar onder die natuurlijke sterfte vallen zaken als maaien en mestinjectie uiteraard niet. Alleen deze onnatuurlijke doodsoorzaken zouden wel eens die 1% norm kunnen overschrijden en dan is er helemaal geen ruimte voor het rapen van zelfs maar één kievitsei.

____________________________________________

 

Commentaar

Soms moet je in je vel knijpen om te weten of je waakt of droomt. Vogelbeschermers die het rapen van kievitseieren een goede zaak vinden. Dan denk je toch eerder aan een (kwalijke) grap. Maar nee, in Friesland vinden overheid en burgerij, inclusief vogelbeschermers, het rapen in het broedseizoen van 6.300 eieren een passende vermakelijkheid.

Het doet denken aan de vrienden van de nationale Vogelbescherming die het afschieten van een half miljoen ganzen o.k. vinden.

De rechter oordeelt voorzichtig. Het provinciebestuur heeft dit, op grond van de regelgeving, ‘mogen besluiten’. [Raad van State: 'kunnen besluiten'.]
 

De rechter durft het rapen niet te verbieden, dat is enigszins te begrijpen. Hij oordeelt slechts 'voorlopig', in kort geding; een verbod is een zaak van de politiek. Maar een ontheffing van drie jaar had hij m.i. wel degelijk moeten verbieden. De man wenst de expertise van de Faunabescherming kennelijk niet serieus te nemen. Anders is het niet te begrijpen dat hij niet uitspreekt dat van jaar tot jaar bekeken dient te worden hoe de kievitenstand zich verhoudt.

Erkend moet worden dat de soort robuust is, rekening houdend met het feit dat jaar in jaar uit deze treiterij van broedvogels plaatsvindt. 

Een andere Koffeman



De familie Koffeman heeft iets met jagen.

 

Erik Koffeman beleeft er evenveel lol aan als Nico Koffeman ervan gruwt.

 

Erik is secretaris van een jachtclub in Noord-Brabant, eufemistisch zich noemende "Faunabeheereenheid".
 

Het zijn geen naaste verwanten. (info-Faunabescherming)
 

http://nl.linkedin.com/pub/erik-koffeman/17/a/1

California blue

 

Roy Orbison (1936-1988)

 

http://www.youtube.com/watch?v=j2gBZxJrhc0



Wandelen rond de plas



Tijdens mijn wandeling rond de plas – 3 km – kom ik twee soorten mensen tegen: de mensen met honden, en de sportieven. De eerste soort is natuurlijk de leukste. Honden mogen er los en ze hebben er met z’n allen de grootste pret.

Ze zijn er in alle maten en soorten.

Veel mensen hebben een rare verhouding tot dieren, tenminste dat vind ik. Wie vele honderden euro’s voor een hond betaalt – geen uitzondering - terwijl de asiels vol zitten, die kan ik niet volgen. Kennelijk gaat het nog zo slecht niet in dit land.

 

De andere soort, de sportieven, is eerder meelijwekkend. Je kunt beter niet naar de bezwete gezichten van joggers kijken, want die drukken vaak groot lijden uit. Dat joggen sowieso slecht is voor de gewrichten is nog tot niet velen doorgedrongen. Maar de orthopeed is geduldig. Echte hardlopers kom je niet tegen.

Dan zijn er de rolschaatsers, bijna allemaal vrouwen. Ze doen het net als de joggers. Joggers lopen niet hard, en zij schaatsen niet. Ze blijven rechtop staan, ook onder de afzet.Op het asfalt glijdt dat toch wel lekker weg.

 

Dat het niettemin riskant is bleek uit het volgende. Een jongetje van een jaar of acht stond bovenaan een helling. Hij was bang om naar beneden te rollen op z’n schaatsen, maar zijn moeder zei dat ze hem zou opvangen. Ik bleef staan kijken. Hij ging los en bleef rechtop staan! Hij kreeg een flinke snelheid en aan het eind van de helling, waar die overging in het vlakke stuk, viel hij, nog voor zijn moeder hem had kunnen opvangen. Zijn hoofd raakte stevig het asfalt (geen helm) maar hij leek met de schrik vrij te komen.

Doordat hij niet met gebogen knieën naar beneden kwam, kon hij de plotselinge overgang naar het vlakke stuk niet verend opvangen. Een pijnlijk lesje.

Lone ranger overleden

 

http://www.youtube.com/watch?v=O1iinn_fju8&feature=related

Dat ben ik...



        Dat gekke ventje op die vacht ben ik.

        Mijn moeder heeft me er zelf zo neergelegd,

        met die vreemd opgekamde kievitskuif.

        Maar ik kijk wel angstig intelligent.

        Dat klopt natuurlijk, want de meeste mensen

        zijn kort na hun geboorte ’t allerslimst.

        Vraag maar eens honderd fotootjes van babies,

        en zie dan wat er later van ze werd.

        Ik heb alleen maar schrijver willen worden.

        Dat kan in ons land nauwelijks, dus heb ik

        veel tijd met slavenwerk moeten verdoen.

        ’t Heeft iets van de krankzinnigheid van een Scott

        of Shackleton: je kan lui in ’t zonnetje liggen,

        en moet zo nodig naar de Zuidpool toe.

***

        C. Buddingh’

Einde aan Spaanse hegemonie?

Deze week werd het Spaanse voetbal een zware klap toegebracht. Het Spaanse voetbal staat internationaal al jaren aan de top maar gisteren en eergisteren kregen de clubs uit Madrid en Barcelona zware nederlagen te verduren van Duitse elftallen, uit München en Dortmund. 0-3 en 1-4 zijn niet mis te verstane uitslagen. Overigens komen er nog returns in Spanje.
 

Duits en Spaans zijn hier trouwens relatieve begrippen.  Alle teams zijn een mix van nationaliteiten.  Spanje recruteert graag  Portugezen en Fransen, terwijl Duitse elftallen veelvuldig aangevuld worden met spelers uit Oost-Europa. Zo was de ster van de wedstrijd tegen Madrid de Pool Lewandowski, bijnaam Lewi. (foto) Deze spits in Duitse dienst nam alle vier doelpunten voor zijn rekening!

Luchtvaart: ‘geen twee vluchten zijn gelijk’

ATR 42-300 tweemotorige turboprop

De beide vliegers zaten in de personeelsruimte te keuvelen en koffie te drinken, en vergaten de tijd. Ze kwamen een half uur na de laatste passagier aan boord. Dat is tegen de regels.

Ze gingen ervan uit dat ze de verloren tijd onderweg wel zouden inhalen. Het was een binnenlandse vlucht van Merida naar Caracas, Venezuela. De gezagvoerder kende de route zeer goed, hij had hem honderden malen gevlogen. Hij zag over het hoofd dat geen twee vluchten gelijk zijn.

Ze moesten wel maken dat ze wegkwamen, want er kwam een ander toestel aan dat ging landen. Merida heeft maar één baan.
 

Ze vertrokken zonder gezamenlijk de gebruikelijke controleprocedure te doorlopen, die bedoeld is om te zien of de machine in alle onderdelen naar behoren werkt. Dat duurt hooguit vijf minuten. Het is haast onvoorstelbaar dat men zich daar niet aan houdt.

 

Het navigatiesysteem was bij vertrek nog niet opgestart. Dat heeft ongeveer drie minuten nodig; daarbij moet het vliegtuig volkomen stilstaan. De gezagvoerder besliste dat men het in de lucht wel zou resetten. Maar dat is praktisch onmogelijk.

Dat lukte dan ook niet en besloten werd dan maar op zicht te vliegen, aan de hand van een eenvoudig kompas. Dat is vliegerij anno de jaren dertig van de vorige eeuw.

 

Er werd afgeweken van de officiële route, die zoveel mogelijk om de bergen heengaat: er werd een kortere gekozen. Niet ongebruikelijk aldaar overigens.
 

Ze kwamen ze terecht in dichte bewolking die hun het zicht benam.

Daardoor moeten ze het spoor volledig zijn bijster geraakt en niet meer geweten hebben waar ze waren. Volledig uit de koers raakten ze, een minuut of zes na de start, een bergtop in de Andes, op 4.200 m hoogte. (Mont Blanc is 4.800 m.)

Alle 46 inzittenden kwamen om het leven. Het gebeurde in 2008.

Merida wordt sindsdien niet meer gebruikt voor commerciële vluchten. 

Een impressie van het gebied en de landing op Merida, hier.