'Hoe moeten we nu verder?'

http://voetbalflitsen.nl/wtf/h9qfgr/schaterlachen-vi-heren-komen-niet-meer-bij-na-absurde-opmerking-topman-knvb

Verkiezingsprogramma (Partij voor de Dieren)

-Het (concept)verkiezingsprogramma van de Partij voor de Dieren met plezier gelezen. Alsof je even in een beschaafde wereld bent.

Daar staat dus tegenover dat het je met de neus drukt op de feitelijke ellende, nationaal en wereldwijd.

Het meest opmerkelijk - voor mij – is dat Marianne Thieme en Nico Koffeman er niet hun godsdienstige stempel op hebben gedrukt. Gelukkig maar. Dat blijkt op punten zoals gelijke beloning man-vrouw; pro-anticonceptie (tegen overbevolking) en acceptatie van LHBTI (lesbisch; homo; bisexueel; transgender; intersexueel).

Toch een paar smetjes.

-Kinderbijslag wordt afhankelijk gemaakt van inkomen van ouders. Worden burgers zonder kinderen gecompenseerd?

-Gèèn standpunt over ‘hulp bij zelfdoding’. De Partij weet het niet! Dat kan m.i. niet in een verkiezingsprogramma. Of je neemt een standpunt in, of je laat het weg.

-De Partij gaat echt in de fout met de verandering in de Donorwet die ze afwijst. Ze stelt: je bent nooit automatisch donor. Dat is een inbreuk op het zelfbeschikkingsrecht.

Naar mijn mening zijn inbreuken op het zelfbeschikkingsrecht in een geordende samenleving helemaal niet uitzonderlijk, en soms gewenst of noodzakelijk.

-Tenslotte: ze houdt hardnekkig vast aan de hulphond. Ik vind dat een blunder. Dat is een staaltje van het dier in dienst van de mens, hetgeen net zo goed als dierproeven, principieel afgewezen dient te worden. Mooi blogje hierover:

https://www.graswortels.org/2016/dieren-willen-onze-medailles-niet/

-Het is jammer dat de Partij kiest voor de term ‘hobbyjacht’. Moet natuurlijk zijn: plezierjacht.

-Onduidelijk de volgende twee passages, allebei op de laatste bladzijde.

Mensen die om economische motieven naar Europa willen, worden aan de buitengrenzen op een zorgvuldige wijze uit de vluchtelingenstroom gefilterd.

En dan? Teruggestuurd?

Er komt een zwarte lijst van landen en bedrijven waaraan geen halffabricaten en onderdelen van chemische en nucleaire wapens en oorlogsvoering met bacteriën, virussen et cetera geleverd mogen worden.

Vraag: is er misschien ook een witte lijst?

-Aanvulling over dierproeven, zie nog:http://barendswereld.blogspot.nl/2016/11/verkieizngsprogramma-partij-voor-de.html

Bron:
https://www.partijvoordedieren.nl/data/files/2016/10/PvdDVerkiezingsprogramaTweedeKamerverkiezingen2017-a2e7a068.pdf 

Luchtvaart: de piloot kan niet vliegen

.Er zijn weinig angstaanjagender tv-uitzendingen, ‘reality shows’, dan die van Air Crash Investigation (op National Geographic). Een van de recentste crashes, uit 2013, is daarvan een indrukwekkend voorbeeld. Het gaat om een Triple Seven, Boeing 777, een van de modernste machines. De beide Koreaanse piloten zijn zeer ervaren: ieder heeft zo’n 10.000 vlieguren. En dan gaat het toch fout.
-
De internationale luchthaven van San Francisco staat onder piloten bekend als moeilijk. Verkeersleiders daar laten vliegtuigen vaak onder een steile hoek dalen om te landen, waardoor opstijgende vliegtuigen meer ruimte hebben. Het blijkt ook dat de vlucht uit Seoel bedoeld is als ‘trainingsvlucht’: de eerste vlieger was niet gewend aan het toestel, hij had tot dusver Airbus gevlogen. De piloot naast hem moest hem beoordelen. Een stressfactor – uiteraard niet meegedeeld aan de 305 inzittenden.
-
Het toestel vliegt te laag, raakt een stenen zeewering en crasht op de landingsbaan. De passagiers denken te kunnen ontkomen via de glijbanen: echter twee van de acht weigeren dienst! Terwijl een ervan zelfs niet naar buiten openklapt maar naar binnen. Een stewardess die eronder terechtkomt kan ternauwernood gered worden. Ook slagen de meeste passagiers erin toch uit het vliegtuig te komen: 181 gewonden. Onder de drie dodelijke slachtoffers is een schoolmeisje dat geen veiligheidsgordel om had. Ze werd uit het vliegtuig geslingerd en overreden door een brandweerwagen. Beide piloten overleven. 
-
Als hoofdschuldige wordt de eerste piloot aangewezen. Het blijkt dat hij gewend was aan instrumentlandingen, hij kon niet op de hand vliegen!!! Dat was nodig als gevolg van het feit dat hij de instrumenten verkeerd bediend had. Dus de Koreaanse trainingen deugen ook niet.
-
Maar er komt nog iets bij. Sommige experts uitten opnieuw hun mening dat het moderne instrumentenpaneel onoverzichtelijk geworden is. De automatisering is te ver doorgevoerd. Een argument dat o.a. ook gehoord werd tijdens de vliegramp van Turkish Airlines bij Schiphol: daar zaten zelfs drie piloten in de cockpit. Bleek - achteraf - ook een trainingsvlucht!   

*** 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Asiana_Airlines-vlucht_214

Luchtvaart: te weinig snelheid

Het ongeluk met de PH-TBW

Donderdag 14 november 1946

Op het vliegveld Croydon (Londen) staat om 16.15 uur het vertrek gepland van de KLM Douglas DC-3 PH-TBW van Croydon voor de lijnvlucht naar Schiphol. Volgens schema zal het vliegtuig daar om 18.50 uur landen. Het vliegtuig is echter wat laat en arriveert rond 19.35 uur boven Schiphol. Er is op dat moment druk vliegverkeer en gezagvoerder Moreton krijgt niet direct toestemming om te landen. 

Het weer is slecht; er hangt laaghangende bewolking en er zijn buien; het horizontale zicht is echter goed.

De toestemming om te landen komt uiteindelijk voor de z.g. "mistbaan", die bijzondere voorzieningen heeft om met slecht zicht te landen. Deze baan staat thans bekend als de Schiphol-Oostbaan. 

Het lukt Moreton echter enkele malen niet om het toestel goed op te lijnen met de landingsbaan. Ook bij een derde poging lukt het niet om het vliegtuig goed recht voor de baan te krijgen. Hij probeert op het laatste moment met een forse koerscorrectie toch nog goed uit te komen maar de snelheid is al gevaarlijk laag geworden. Hierdoor glijdt het vliegtuig af, raakt met een vleugel de grond en stort neer in de uiterste Zuidwesthoek van het luchthaventerrein.. Ooggetuigen zien een felle, 20 meter hoge steekvlam. Daarna brandt het vliegtuig in enkele minuten vrijwel volledig uit. Als de hulporganisaties arriveren blijken de brokstukken van het vliegtuig over een grote afstand verspreid te liggen. Geen van de 26 inzittenden overleeft het ongeluk.

Door de weersomstandigheden zou de landing met behulp van de instrumenten plaatsvinden. Voortdurend werd door de toren de positie van het toestel gepeild en doorgeseind. Vlak voor de laatste landingspoging werd de laatste peiling doorgegeven en door de boordtelegrafist met het T.U. (Thank You) sein bevestigd, waarop de toren het sluitingsteken gaf.

Verondersteld wordt dat Moreton op dat moment grondzicht had en dus eindelijk kon landen. Vlak daarop zag de verkeersleider echter een enorme vuurbal waar de TBW was neergestort.

Op 2 juni 1947 rapporteert de Raad voor de Luchtvaart haar bevindingen uit het onderzoek naar dit ongeval. Zij concludeert dat van een technische oorzaak hoegenaamd niets is gebleken, en dat dus sprake moet zijn geweest van een vliegersfout, t.w. het beschrijven van een scherpe bocht bij een te lage snelheid.

"De DC-3 leent zich ook in zekere mate tot dit soort fouten". Er is nl. geen waarschuwingssignaal bij een te lage snelheid.

Uit het feit dat Moreton "tot driemaal toe over het vliegveld heeft gevlogen, zonder te dalen naar een zodanige hoogte dat grondzicht kon worden verkregen en zonder de juiste koers te houden", leidt de Raad af dat het hem (Moreton) heeft ontbroken aan voldoende zelfvertrouwen en routine om de Dakota onder de bestaande weersomstandigheden op correcte wijze te landen. De Raad ontkomt niet aan de indruk dat Moreton onvoldoende bekend was met de gevaarlijke vliegeigenschappen van de DC-3.

Hij vertrouwt er voorts op dat de KLM in het vervolg slechts vliegers inzet van wie overtuigend vaststaat dat zij zowel met het vliegtuig op de betreffende route onder moeilijke weersomstandigheden, als met de bijzondere eigenschappen van het vliegtuig volkomen vertrouwd zijn.

Herman de Man (pseudoniem voor Salomon Herman Hamburger), geboren in Woerden op 11 juli 1898, was een zeer bekende schrijver die vele romans op zijn naam had staan. Zijn bekendste boek was de roman "Het wassende water".
Hij kwam om het leven bij deze mislukte landing op Schiphol.

Op het moment van de vliegramp was hij hoofd van de Curaçaosche radio-omroep. Het pseudoniem Herman de Man is later ook zijn echte naam geworden. Herman de Man had een ongelukkig leven. Zijn vrouw en vier van zijn kinderen werden in 1942 door de Duitsers opgepakt en in Auschwitz omgebracht. Na de oorlog was zijn leven door alle ellende totaal ontwricht en heeft hij niets meer kunnen schrijven.

Bron: http://www.aviacrash.nl/paginas/ph-tbw.htm

Het gezin Stadtman

Op de radio hoorde ik laatst een kort interview met ene Willeke Stadtman (1950, foto), thans werkzaam in de Levenseindekliniek. Ik vond dat ze zinnige dingen zei en toen ik hoorde dat ze een boek over 15 misverstanden gepubliceerd had met betrekking tot het levenseinde, besloot ik dat te gaan lezen. Titel: Slotakkoord. Toevallig zag ik dat ze zojuist een ander boek gepubliceerd had, getiteld Op voet van oorlog. Een familiegeschiedenis. (Atlas/Contact 2016)  
Ik heb dat in enkele dagen uitgelezen. De reden is dat het zo’n onwaarschijnlijke familiegeschiedenis dat het haast niet te geloven is. Tot overmaat van ramp is het haar eigen geschiedenis, ze komt er onder haar eigen naam in voor, vrijwel iedereen wordt bij name genoemd. “Ramp” is geen vergissing want zelden heb ik zo’n ontluisterende geschiedenis gelezen.  
Het gaat over een gezin met vier kinderen: twee meisjes, twee jongens. De periode is van 1959 tot en met 2010, gevolgd door een korte epiloog in 2015. Er komt bijna geen normaal mens in het boek voor, met uitzondering van de schrijfster en haar zus. Het gezin wordt beheerst door een gewelddadige vader, die zijn vrouw geregeld bont en blauw slaat, en zich niet in de maatschappij kan handhaven. De oorzaak daarvan zou zijn dat hij in de oorlog fout geweest is. De titel van het boek verwijst daarnaar. Veel te laat verlaat moeder dit gezin, pas als de kinderen groot zijn. Gek genoeg wordt ook de moeder niet bijzonder sympathiek voorgesteld. De oudste broer heeft een aartje naar zijn vaartje, en maakt niks van zijn leven. Hij pleegt zelfmoord. De andere broer is van het andere uiterste: hij verzeilt o.a. in de Bagwancommune. Ook hij maakt niks van zijn leven. Zijn (Braziliaanse) vrouw verlaat hem, met twee kinderen. Schrijfster zelf, de enige met een goed verstand, opgeleid als arts, is een keer of drie getrouwd, en heeft kinderen uit verschillende huwelijken. 
Ik kan me wel voorstellen dat het schrijven van dit boek voor Stadtman bevrijdend gewerkt heeft. Ik heb het uitgelezen omdat ik niet wist dat er zulke gezinnen bestaan. Als het niet zo overtuigend gedocumenteerd was, zou ik het niet of nauwelijks geloofd hebben.  
Video van haar met Frénk van der Linden, de nationale psycholoog-van de kouwe grond: 
http://brandpunt.kro-ncrv.nl/profiel/brandpunt/segment/813/

Je blokkeert onze banners!

Ik accepteer jullie cookies.

Het broekpak

https://www.youtube.com/watch?v=GxHT4kFG14M

Meatless Monday

De bedrijfsrestaurants aan de Amsterdamse Zuidas serveren op maandag geen vlees, in het kader van Meatless Monday!

Het restaurant van de Vrije Universiteit heeft zich daarbij aangesloten.

'Ik vertollek, ik vertollek....'

 

https://www.youtube.com/watch?v=pwW5LdbN0Tc

Nog een Granaat

Granaat

-Ik ben Vladimir Vasiljevitsj Granat (Russisch: Владимир Васильевич Гранат), geb. te Oelan-Oede in 1987. Professioneel voetballer, doorgaans als centrale verdediger. 

In 2016 verruilde ik Spartak Moskou voor FK Rostov.

Over mijn naam. Granaat is een ontplofbaar projectiel. Historie. Granaden, granaten (mv.) ‘ontplofbare projectielen’ [1594], bars barstende granaeten ‘luid ontploffende granaten’ [1627]. Hetzelfde woord als eerste lid van → granaatappel Het projectiel is zo genoemd naar het vulsel dat lijkt op de grote hoeveelheid pitjes in de granaatappel en omdat het omhulsel bij het ontploffen in kleine stukjes uiteenspat; ook de buitenkant van een granaat zou op een granaatappel lijken.

Bron: M. Philippa e.a. (2003-2009) Etymologisch Woordenboek van het Nederlands

Centraal-Station Amsterdam

Het stationsplein is eindelijk opgeknapt, maar helemaal af zal het wel nooit worden. Ervoor liepen wat koppeltjes met rode hesjes aan. Het was nu eens geen colportage voor Reumafonds of Hartstichting, nee met grote witte letters op die hesjes luidde de boodschap: BIDDEN HELPT. Niet gek natuurlijk, want als toerist heb je altijd wel wat te vragen. Ik weet niet of dit in de plaats gekomen is van de Wachttoren die je daar vroeger altijd zag. Politie zag ik niet, alleen twee beveiligers.

Het in- en uitchecken is erg eenvoudig geworden. Je wilt niet meer terugdenken aan het gefrommel met de strippenkaart, en de armetierige stempeltjes. De treinconducteur riep om dat de trein conform de dienstregeling, op tijd, vertrokken was. NS-humor.